Even lang als het M-decreet van kracht is, zo lang ben ik me aan het verdiepen in de andere kant van de curve, namelijk de meerbegaafde kinderen. En ook daar rijzen er vele noden en behoeften.

Ondertussen heb ik 6 maanden mijn praktijk. Nog meer dan tijdens mijn job als zorgcoördinator komen de noden in het onderwijs voor cognitief sterke kinderen naar boven.

Iedere keer zo een ‘pareltje’ aangemeld wordt in mijn praktijk, wordt het onder de loep genomen. Er wordt gezocht naar alle talenten en mogelijke onderwijsbehoeften om dan samen op zoek te gaan naar het juiste pad. En dit is geen gemakkelijke opgave!

Steeds botsen we op een muur van grote klassen, onzekere maar goed bedoelende leerkrachten, onwetendheid, onbekendheid…

Net dit is een uitdaging om aan te gaan!

Samen een weg inslaan om een bepaald kind vooruit te helpen is zowaar het mooiste wat er in het onderwijs kan gebeuren. Hierbij is het fijn dat alle partijen gehoord worden, begrepen worden en dat er een wij-verhaal ontstaat.

Dit kan alleen met open communicatie naar elkaar toe, duidelijke verwachtingen, hoge doelen en een pak energie.

Jammer genoeg ervaar ik nu nog steeds dat de druk op mensen heel hoog is. Er zijn immers weinig middelen om dit verhaal tot een mooi einde te brengen. Iedereen wil wel, maar kan soms gewoon niet meer.

Momenteel verdiep ik me er dus in om elk kind op maat op school te begeleiden. En wat een mooie resultaten zie ik op korte termijn.

  • Materiaallijsten maken die scholen kunnen aankopen voor meerbegaafde kinderen
  • Alternatieven bedenken voor verrijkingsmomenten
  • Samen durven schrappen in handleidingen omdat niet alle oefeningen noodzakelijk zijn.
  • Hulpplacemats die kinderen vooruithelpen in hun zelfstandigheid.
  • Juffen die dingen willen uitproberen, omdat dit haalbaar is en het samen uitgewerkt wordt.
  • “Spellingproblemen” die opgelost worden door duidelijkheid en structuur in het hoofd van de kinderen aan te brengen.
  • Kinderen die weer ademruimte krijgen na een aantal sessies mindset omdat fouten maken dus eigenlijk toch wel mag, en perfect zijn niet is wat van hen verwacht wordt.
  • Straffen en belonen anders aanpakken omdat de impact anders is dan vooraf bedoeld was.

Al deze uitdagingen, denkoefeningen en veranderingen kunnen maar lukken door te praten, te overleggen, inzichten op te doen… En net daar wringt het schoentje van tijd en druk.

Kunnen we anders even omdenken?

Net zoals er professionals op de scholen en in de klassen gestuurd worden via het ondersteuningsnetwerk voor autisme (type 9), slechtziendheid (type 6), taal- en spraakstoornis (type 7), motoriek (type 4)… zouden we erg ver geraken door zulke mensen in te zetten om de meerbegaafde kinderen vooruit te helpen.

Moeten we van hoogbegaafdheid een “type 10” maken?

Want ook elk van hen heeft bepaalde onderwijsbehoeften, scoren niet op alle vakken evenveel punten, gaan onderpresteren, kampen met discrepanties tussen taal en rekenen.

Voor deze kinderen moet er toch ook een oplossing zijn…

 

Copyright © 2018 Els Gudders – Coach Hoogbegaafdheid – www.meermij.be – regio Machelen-Zulte – Alle rechten voorbehouden. Niets uit dit artikel mag worden verveelvoudigd, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur. Online delen mag mits vermelding van auteur en link naar dit artikel