Onlangs kregen we een mailtje van een mama die noteerde wat haar zoon zei in de auto. Heel mooi, confronterend, herkenbaar en zoveel meer, dus wilden we het zeker ook met jullie delen!
Als hoogbegaafde jongens van 13 al zoveel levenswijsheid hebben, hoe moeilijk moet het dan niet zijn om te leven in een maatschappij die niet altijd even mooi is, onder leeftijdsgenoten die dit dieper inzicht (nog) niet hebben?

Er is gewoon iets mis met het leven.
Ik mis alleszins iets in mijn leven.
De maatschappij is verkeerd, mist iets, maar ziet het zelf niet.
En na 2000 jaar is er nog steeds blindheid hiervoor.
Het leven in de kindertijd is volgens mij heel anders bedoeld dat hoe het nu is.
Het leven is een geschenk en je moet het openmaken.

Tijdens je kinderjaren zou je moeten ontdekken wat je allemaal in jezelf hebt.
Al je fantasie uitvoeren, kijken wat daarvan kan gerealiseerd worden, en wat niet.
Helemaal en alles in de wereld moeten ontdekken, alles wat je maar wilt.
Alles wat je je kan afvragen, ook afvragen en uittesten.
Kinderen zouden daar veel tijd voor moeten krijgen, omdat dat veel tijd vraagt.

In de plaats daarvan mogen kinderen thuis blijven tot ze vier jaar zijn, en dan is het gedaan.
Dan hebben ze geen tijd meer om ZELF de wereld te ontdekken.
Ze worden vanaf dan VERPLETTERD door iets dat grote mensen “SCHOOL” hebben genoemd.
Grote mensen hebben daar zelfs goeie namen voor gevonden:
kleuterschool, dan lagere, dan middenstuk, dan hogere, voldoende namen
om het voldoende tijd te laten duren
en vooral om het voldoende belangrijk te laten lijken.

En tijdens al die “scholen” doen ze dan het volgende:
van die kinderen grote mensen maken die klaar zijn om het normaal te vinden
om elke dag naar het werk te gaan,
daar te doen wat andere mensen zeggen dat je moet doen,
en ‘s avonds thuis moe in de zetel zitten.
Grote mensen die vergeten zijn hun eigen folie, hun verpakking af te leggen.
Want het eigen geschenk uitpakken is vergeten, weggeschoven, weggedrukt.
Dus kunnen weten wie ze echt waren, is vergeten, is nooit gelukt, want nooit de tijd in gestoken.

Het leven van een kind is heel anders bedoeld.
Een kind hoort de kans te hebben, op zijn tempo en zijn manier, zichzelf uit te pakken.
Zichzelf van zijn eigen folie te ontdoen, uit te breken, los te komen, zichzelf te ontdekken.
En daar zou hij de tijd moeten voor krijgen.

Het is dat, mama, dat ik mis!!

Gedeeld met toestemming van de 13-jarige jongen die dit heeft verteld aan zijn mama.
Copyright © 2016 Sabine Sypré, Hoogbloeier cvba, Gent – Alle rechten voorbehouden. Niets uit dit artikel mag worden verveelvoudigd, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur: info@hoogbloeier.be. Online delen mag mits vermelding van auteur en link naar dit artikel.